arteterapeutyczna.pl.tl
strona muzyka, pedagoga i arteterapeuty

Muzyczne

Aplikacja dla Rodziców do uczenia muzyki dziecka w wieku 0-6

https://in-krakow.pl/news-details/stworzyli-polaczenie-spotify-i-netflixa-tylko-ze-dla-dzieci/59edaf5a6efed00700bdd013

Powyższy link to krótki artykuł zapowiadający nowość na rynku dotyczącą nauki muzyki przez dziecko w wieku 0 - 6 lat.
Start w lutym 2018r.
Choć na Kickstarterze udało się zebrać wymaganą kwotę 30tys. dolarów oraz znaleziono sponsora na kampanię reklamową - szkoda, że za wypróbowanie jej musimy zapłacić aż 39$. Możliwość darmowego testowania na pewno pozwoliłaby trafniej ocenić czy warto dalej inwestować.

Kogo stać - zachęcam do zajrzenia na
pomelody.com  i podzielenie się opinią :-) .


Jak przygotować dziecko do gry na instrumencie?

Zapraszam do przeczytania artykułu na stronie
http://www.powerofmelody.com/blog/jak-przygotowac-dziecko-do-gry-na-instrumencie/



SMYKOFONIA

Trafiłam na ten adres poprzez reklamę płyt muzyki klasycznej dla dzieci. Po głębszym zapoznaniu śmiało mogę polecić inicjatywę organizowaną przez jej twórców. Zachęcacm do obejrzenia filmiku promującego akcję:

https://www.youtube.com/watch?v=k5GMglPmnWk&feature=youtu.be


https://www.facebook.com/Smykofonia/about/
http://www.smykofonia.pl/


Metoda E.E. Gordona (nie Thomasa Gordona!)

źródło tekstu: http://www.fundacjakreatywnejedukacji.org/z-czego-czerpiemy.html

Z czego czerpiemy?
   

Teoria uczenia się muzyki Edwina E. Gordona

Profesor Edwin Elias Gordon (University of South Carolina w stanie Kolumbia) - muzyk jazzowy, pedagog, psycholog muzyki. Jest znanym badaczem, autorem licznych publikacji, testów uzdolnień muzycznych i książek, redaktorem wydań zbiorowych. Od 1979 r. do 1995 r. był związany z Katedrą Badań Muzyczno-Edukacyjnych im. Carla E. Seashore'a na uniwersytecie Temple w Filadelfii. Uzyskał tam wiele prestiżowych nagród. Koncepcja prof. E.E. Gordona, poparta badaniami empirycznymi, spotkała się z dużym zainteresowaniem specjalistów na całym świecie. Jest nowatorską, pionierską propozycją rozwiązań praktycznych dla edukacji muzycznej.

Aby wyjaśnić Państwu istotę teorii, pozwolimy sobie na przywołanie słów samego autora, prof. E.E. Gordona:

Ci, którzy dużo wiedzą o rozwoju dziecka, żartują czasami, że chcieliby umrzeć jako małe dzieci, ale najpóźniej jak tylko byłoby to możliwe. Zdają sobie bowiem sprawę, że możliwości uczenia się nigdy nie są większe niż w chwili narodzin. Wobec tego przyjmując, że najważniejszym okresem dla uczenia się jest czas od pierwszych chwil po urodzeniu (a może jeszcze przed tym faktem) do ukończenia trzeciego roku życia, należy kierować dzieckiem tak, aby odbierało nieustrukturowane, nieformalne oddziaływania. Kolejny pod względem ważności okres, to lata między trzecim a piątym rokiem - okres oddziaływań już ustrukturowanych, ale wciąż nieformalnych, realizowanych przez dom rodzinny lub przedszkole. To, czego dziecko uczy się podczas pierwszych pięciu lat życia, tworzy podstawę dla całej późniejszej edukacji, która tradycyjnie rozpoczyna się wraz z przekroczeniem progu przedszkolnej czy szkolnej "zerówki". Im wcześniej dziecko uzyska tę podstawę, tym więcej skorzysta z późniejszej edukacji i odwrotnie - im później tego dokona, tym gorsze będą dalsze efekty. Po raz drugi nie powtórzy się okazja do nadrobienia tych zaniedbań, a nauczanie w takiej sytuacji będzie miało charakter jedynie wyrównawczy, a nie wzbogacający. (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str.5)

Audiacja zachodzi wtedy, gdy muzyka jest słyszana i rozumiana przez umysł, mimo że nie jest obecna, a nawet nigdy nie była obecna w fizycznym otoczeniu odbiorcy. (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str. 23)

Mimo, że muzyka i język różnią się od siebie, proces audiowania podczas słuchania muzyki jest zbliżony do procesu myślenia podczas słuchania języka. (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str. 38)

Dźwięk jako taki nie jest muzyką. Staje się muzyką dopiero dzięki audiacji, kiedy analogicznie jak w języku, przełożony zostanie w umyśle na określone znaczenie. Znaczenie to będzie równocześnie różne w różnych sytuacjach, także odmienne u różnych ludzi. Jakość znaczenia, jakie dana osoba może nadać muzyce w określonym czasie, jest zdeterminowana przez poziom jej uzdolnień muzycznych, zakres wykształcenia i rozległość doświadczeń. (Gordon E.E. 1999. Sekwencja w uczeniu się w muzyce. Umiejętności, zawartość, motywy, str. 24)

Gdy dziecko wykonuje na instrumencie jakiś utwór muzyczny, może się zdarzyć, że się pomyli. Dziecko, które audiuje potrafi naprawić pomyłkę przez odpowiednie dostrojenie (tak jak w intonowaniu) i jest na tyle zabezpieczone przez audiację, że nie przerywa gry. Dziecko, które jedynie wyuczyło się utworu mechanicznie bez audiacji, nie da sobie rady z pomyłką. Kiedy popełni błąd, jego typową reakcją będzie przerwanie gry, próba odpowiedniego ruchu oraz rozpoczęcie wykonania od nowa. Dla dziecka, które wyuczyło się mechanicznie, istnieją "złe" nuty, dla dziecka, które audiuje - odpowiednie rozwiązania. (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str. 27)

W audiacji wstępnej (przygotowanie do audiacji właściwej) można wyróżnić trzy typy: akulturację, imitację i asymilację.

Ogólny zarys typów i stadiów audiacji wstępnej

Typ Stadium
AKULTURACJA
Od narodzin do 2-4 roku życia: niewielka świadomość otoczenia u dziecka.

1. ABSORPCJA: dziecko słucha i słuchowo gromadzi dźwięki muzyki z otoczenia.

2. REAKCJE PRZYPADKOWE: dziecko porusza się i paple w odpowiedzi ale nieadekwatnie do muzycznych dźwięków środowiska.

3. REAKCJE CELOWE: dziecko stara się odnieść ruch i paplaninę do muzycznych dźwięków środowiska.

IMITACJA
Od 2-4 do 3-5 roku życia: dziecko angażuje się ze świadomością skierowaną przede wszystkim na otoczenie.

4. POZBYWANIE SIĘ EGOCENTRYZMU: dziecko rozpoznaje, że ruchy i paplanina nie pasują do muzyki z otoczenia.

5. PRZEŁAMANIE KODU: dziecko naśladuje z pewną dokładnością dźwięki muzyki z otoczenia zwłaszcza motywy tonalne i rytmiczne.

ASYMILACJA
od 3-5 do 4-6 roku życia: dziecko angażuje się ze świadomością skierowaną na siebie

6. SAMOOBSERWACJA: dziecko widzi brak koordynacji pomiędzy śpiewem a oddychaniem i pomiędzy śpiewnym recytowaniem a ruchem mięśni i oddychaniem.

7. KOORDYNACJA: dziecko koordynuje śpiewanie i recytowanie z oddychaniem i ruchem.

Źródło: (Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str. 41)


źródło tekstu: http://www.fundacjakreatywnejedukacji.org/z-czego-czerpiemy.html

CHOREOTERAPIA


Otaczamy się muzyką, którą nieczęsto słuchamy bezwiednie, bez szczególnego zainteresowania..

Znalazłam kilka minut muzyki pociągającej do ruchu.
Nie da się nie podrygiwać nogą słysząc takie dźwięki - Kliknij, posłuchaj:


https://www.youtube.com/watch?v=R-isW6_b894